Buitenbaarmoederlijke zwangerschap behandeling en medicatie

Ook wel genoemd: 
Ectopische zwangerschap

Wat zijn de mogelijke behandelingen bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?

Geruptureerde ectopische zwangerschap
Omdat een gescheurde eileider gepaard gaat met hevige bloedingen, wordt er altijd geopereerd. Voornaamste doel is om het bloeden te stoppen. De gescheurde eileider en de buitenbaarmoederlijke vrucht worden weggenomen. De operatie is noodzakelijk om het leven van de vrouw te redden.

Vroege buitenbaarmoederlijke zwangerschap – vóór scheuring
Meestal wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ontdekt vóórdat de eileider scheurt. In overleg met je dokter kun je vaak kiezen uit een aantal behandelingen (afhankelijk van je toestand). Mogelijkheden zijn:

  • Operatie
    Meestal is dit niet nodig. Gebeurt het wel, dan zullen de eileider (of een deel ervan) en de buitenbaarmoederlijke vrucht via een kijkoperatie verwijderd worden. Zo’n ‘salpingectomie’ (operatieve verwijdering van een eileider) wordt toegepast als de andere eileider nog helemaal goed is.
    Is de ander eileider beschadigd (bijvoorbeeld door een eerdere infectie) dan wordt gekozen voor salpingotomie. Dat is een operatie waar een stukje eileider met daarin de ectopische vrucht wordt verwijderd, de rest van de eileider wordt dan ‘hersteld’ en weer doorgankelijk gemaakt (om de kans op een nieuwe bevruchting bij kinderwens nog aanwezig te laten).
  • Behandeling met medicijnen
    Dit komt steeds vaker voor en het maakt een operatie vaak onnodig. Meestal wordt via een injectie methotrexaat toegediend. Dit breekt de cellen van de buitenbaarmoederlijke vrucht af, waarna deze afsterft.
    Zo’n behandeling vindt in de meeste gevallen plaats bij heel vroege buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Het voordeel is dat je niet geopereerd hoeft te worden. Het nadeel is een lange reeks (bloed) onderzoeken (vaak een aantal weken lang), om te controleren of het medicijn inderdaad werkt. Elke 2 of 3 dagen wordt gekeken naar de aanwezigheid van humaan choriongonadotrofine (HCG) in het bloed. En elke week moet je voor een echo naar het ziekenhuis.
    De bijwerkingen van methotrexaat kunnen misselijkheid en overgeven zijn. Ook zul je zo’n 3 tot 7 dagen buikpijn hebben.

Afwachten (‘en zien wat komen gaat…’)

Lang niet altijd zal een buitenbaarmoederlijke zwangerschap levensbedreigende risico’s voor de moeder met zich meebrengen. Vaak lost het zich ‘vanzelf’ op, zonder blijvende of toekomstige klachten. Vaak eindigt de buitenbaarmoederlijke zwangerschap als een ‘miskraam’.
Zijn er weinig of geen klachten, dan is het misschien het beste om ‘de natuur z’n werk te laten doen’. Pas als de zaken lijken te verergeren, kan er alsnog behandeld worden. Het is daarom wel altijd aan te raden om regelmatig te laten onderzoeken.

Als je een resusnegatieve bloedgroep hebt dan is een anti D immunoglobuline (anti-D) injectie nodig. Je bent resuspositief, als in de membraan (buitenwand of ‘omhulsel’) van je rode bloedlichaampjes een eiwitachtige stof aanwezig is. Ontbreekt deze resusfactor dan is het bloed resusnegatief. De resusfactor wordt gecontroleerd via een bloedonderzoek.

Door de injectie zal de aanmaak van antilichamen gestopt worden. Dat is belangrijk, omdat die antilichamen (als je resusnegatief bent) schadelijk kunnen zijn bij een eventuele toekomstige zwangerschap.

In dit artikel hebben we een globaal overzicht van mogelijke behandelingen gegeven. Welke voor jou het beste geschikt is, zul je moeten bespreken met je gynaecoloog.

Een veelvoorkomende vraag is, of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap schadelijk is voor een eventuele toekomstige zwangerschap. Zelfs als één van de eileiders met een operatie is verwijderd, heb je toch altijd nog een kans van 7 op 10 dat je gewoon zwanger kunt raken. De andere eileider werkt dan gewoon.
In zeker 10% van de gevallen is echter opnieuw een buitenbaarmoederlijke zwangerschap mogelijk. Het is dan ook belangrijk dat je, als je ooit een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebt gehad en zwanger wilt raken, onder controle staat van een specialist.

Het is heel ‘gewoon’ dat je na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap een tijdje verdrietig en bang bent. Veel dingen spoken door je hoofd: zorgen over dat het weer gebeurt, angst voor onvruchtbaarheid en verdriet over het verlies van je kindje zijn heel normaal. Stop het niet weg. Praat erover met, bijvoorbeeld, je dokter. En vraag alles wat je weten wilt over een eventuele toekomstige zwangerschap.